AI ile birlikte iş yapış şeklimiz günden güne değişiyor. Yıllardır uyguladığımız yöntemlere yaslanmak yerine, yeni öğrenimleri ve araçları hızla işimize entegre etmek bugünün gerçeği.

Geçtiğimiz yıl bir toplantıya, her zamanki gibi birkaç doküman yerine çalışan bir prototip götürdüm. Konuşmanın bir anda değiştiğini çok net hatırlıyorum. "Bunu yapalım mı, ne zaman, kim yapar" yerine "şu eşik doğru mu" diye konuşmaya başladık. O gün, PM olarak elimden çıkan şeyin türünün değiştiğine gerçekten emin oldum. Mesele hız değildi, masaya neyle geldiğimdi.

Tıkanan bir kararı açmak

Bir finans odaklı app'te risk profili onboarding'ini sıfırdan kurmamız gerekiyordu. Ekip bunun için günlerce kıyaslama yapmış, tasarım tarafı netnografi raporu çıkarmış, PRD yazılmış, toplantılar yapılmış, prototipler çizilmişti. Ama iş bir türlü kapanmıyordu.

App'in odağı gereği kullanıcıyı finansal risk profiline göre üç kategoriden birine yerleştirmemiz gerekiyordu. İşe prototiple değil, sistemi yazarak başladım. Bunun için üç aşamalı kademeli bir filtre kurdum: kullanıcı yalnızca risk iştahı gösterdikçe bir sonraki aşamaya geçiyor, böylece düşük riskli çoğunluk daha ilk adımda profilleniyordu. Beyan edilen riski cevabı belli sorularla doğruluyor, bilgisi yetmeyeni daha güvenli profile çekiyordum. Her aşamada da "senin profilin bu” diyen şeffaf bir geri bildirim vardı. Bu mantığı bir dokümana döktüm, Bolt'a verdim, prompt'um kısaca "bu kuralları baz alarak bir app onboardingi hazırla” idi. Birkaç saat sonra elimde, ekibe götürebileceğim çalışan bir prototip vardı.

O parçayla doğrudan sonuca geçtik ve bir türlü kapanmayan milestone'u kapattık. Sebebi basitti, tüm ekip ilk kez, olması isteneni canlı çalışırken aynı anda gördü. Tıkanma fikir ayrılığından değildi. Doküman okurken herkes aynı cümleden farklı bir şey anlıyordu, kimse aynı somut şeyi görmemişti. Çalışan parça o boşluğu kapattı. Dahası, önümüz netleşince iş bir anda farklı bir boyuta geçti; ekip artık gamification'ı, tasarımda olabilecek farkları konuşuyordu.

Buradan çıkardığım ders sıralamayla ilgili. Aynı işe baştan başlasam önce prototipi yapardım, kıyaslama ve netnografi vb. sonra gelirdi. O raporlar değerliydi ama işi bitiren prototip oldu.

Doğrulamadan canlıya köprü

Bir başka örnek olarak, bir üründe ana omurga bir n8n otomasyonuydu. Doğrulama ve test aşamasında fazlasıyla yetiyordu. Ama n8n kurgusu çok kapsamlı olduğu için, app geliştikçe ve production'a yaklaştıkça sorunlar arttı: güncellemeler, auth sorunları, öngörmediğimiz şeyler. Otomasyonu JSON olarak export edip Claude Code'a verdim. Yapıyı birebir koda geçirdi, birkaç iterasyon sonrası çok daha sağlıklı çalışır hale geldi. Üstüne, aklımızda olup beklettiğimiz birkaç özelliği de ekleyince elimde kapsamlı bir prototip oluştu. Bunu bir günde yaptım, ertesi gün ekiplerle toplantıda gösterdim. Değerlendirdik ve prod'a kesinlikle böyle çıkmamız gerektiğini gördük. O toplantıdan sonra developer ne yapacağını, neden yapacağını ve nasıl yapacağını net biliyordu. Brief olsa bu netlik haftalar sürerdi.

Buradaki dersim de zamanlamaydı. Doğrulama için n8n doğru araçtı ama o ürün özelinde ilk fırsatta koda geçmeliydim. Geç kalınca ertelenen sorunlar az da olsa birikti.

Burada işin adını koymak lazım, çünkü kafa karıştırıyor. Builder PM, kod yazan PM demek değil. Sohbet botuna PRD yazdıran PM hiç değil. Bu iki örnekte de yaptığım şey koda hakim olmak değildi, ajanın içinde koşacağı sistemi tasarlamaktı. Finans uygulamasında puanlama ve segment mantığı, n8n'de akışın kendisi. Kodu Claude Code (veya başka bir araç) yazdı, sistemi ben kurdum.

Bunu elbette sadece ben düşünmüyorum, günümüzde işe alım tarafı da bunu çoktan istemeye başladı. Anthropic'in ürün yöneticisi ilanında "Claude ile prototip kurabilmeli" yazıyor, Zapier adayları mülakatta araçları canlı kullanırken izliyor. Tasarımcıdan hep portfolyo istendi, artık PM'den de isteniyor. Anlattıkların değil, gösterebildiklerin sayılıyor.

Bir de en az gösterişli olanı var, kendi tekrar eden işimi devretmek. PRD gözden geçirmek, retro sentezlemek, kullanıcı geri bildirimini etiketlemek gibi işleri kurduğum ajanlara bırakıyorum. Kazandığım zamanı ekiple ve müşteriyle konuşmaya harcıyorum.

Builder PM olmak için yarın yapabileceğin üç şey

Büyük başlama. Küçük bir şeyle dene.

1. Bir akış seç. Üründe günlerdir veya haftalardır tartışılan, bir türlü kapanmayan bir akış belirle. Ne kadar sıkışmışsa o kadar iyi.

2. Kendi elinle çalışan parçaya çevir. Ne kullanıyorsan (Bolt, Claude Code, Codex, Lovable fark etmez) bir prototipe dönüştür. Canlıya çıkacak bir ürün değil, gösterebileceğin bir taslak.

3. Sonraki toplantıya doküman yerine onu götür. Konuşmanın nereye gittiğine bak.

"Yapalım mı"dan "şu eşik doğru mu"ya geçtiği an, bu yazının anlattığı şeyi kendi masanda görmüş olursun. Sınırı da baştan koy. Ürettiğin şey öğrenme aracı, üretim kodu değil.

Bana kalırsa Builder PM bir unvan değil, bir iş yapış biçimi. Gerektiğinde gösterebilmek ama nerede duracağını bilmek. Benim için fark, o toplantıda dosyayı bırakıp ekranı açtığım an başladı.